Ese, analiza dhe kritikë mbi gjuhën, letërsinë dhe kulturën shqiptare.
NGA DITARI I NJË TË ÇMENDURI Thonë se diku në bjeshkën e Nemur, U gjet një ditar qe ka lënë një i çmendur. Shkruar e gdhendur në mur nga thika, Ku lulëzon, çmenduria dhe kritika. Shpesh strofat,vargjet, s’kanë lidhje mes / tyre, Kuptohet një i çmendur, s’ka llogjikë e
Ishin ato vite kur bota po përmbysej, / Kur lindja perëndimit i mbeti në shpinë.
Këtë mëngjes tetori, / Me majën e penës së mendimit,
Hëna e zverdhur, / Në vrer e derdhur,
Iku lulezimi i veres, / Dimri qiellit po derdh lot.
Shtepia ime, / Nje skene ne mes te gjelberimit,
Dhe pse gurin ti vervit / Permbi mua dhe mbi shoke,
Më fal, e dashur, që lumin e fjalës / Ta preva në mes me një thikë,
Une fjalen e kam dhe buke dhe kripe, / E kam te dashur dhe kur jam nevrik.
Fryn një fllad, e gjethin tund, / Përkund një dallgë nëpër det.
Më vinë në mëndje që larg ato vite, / Kur nëna ime vështronte nga Vjosa.
Hejjjjj, Kosovë me tirqe e plisa, / Përmbi kokë si borë e bardhë.
