ia kushtoj tezes sime V. Dumi Filk
Ka një re, motër, nëna ime.Vjen çdo ditë tek qielli ujë i derdhur kove mbi sipërfaqen e llustërt të çimentosqë rrethon pusintakon nënënseç flasin ca fjalë që vetëm prifti i fshatit i didhe ajo qan e thahet…
Kur ishin të rejaaty vinte një uraganështë gjyshi më thoshin mua dhe në qiell dëgjoja një këngë të moçme shqipe,gjëmonte.
Brez pas brezi kështu ndodh tek pusi i shtëpisë simevijnë re, stuhi, uraganebisedojnë me njerëzitherën e fundit erdhi një yjnesh aty dhe nuk donte të ikte nga qielli i pellgutdhe pse uji u thaajo nuk është memece, nuk di shqip.
Nëna thotë se ka ngatërruar shtëpinëpor le të rrijë!
