E ç’të besoj tek ikjet!Ti gjithmonë ikje ke patur e dashurandej nga ikin erërat e ftohtavetmia grunduar me hënëdhe shikimi im i kaltër qepur në xhaketën tënde prej mermeri të ujshëm.
Shikoje një herë shpinën në pasqyrëka sytë pikëllima atymë vështron nga vrima e lotit.Sonte është zjarr në pyjet e zezë të reveme urë në dorë vetëtima nuk ndalet së ndezuri drurë.
Ndalja jote mbeti e vjetër në honin e zemrës…Ai plepi i vetmuar që mbolli nëna ime 50 vjet më parë, jam unëme dimrin komshi.Natën vijnë sazet, qajnë, e shkojnë si ty
Lart pyjet po shuhenndriçimi është gjëja e fundit që dielli mendon dhe bënëai digjet për ngrohje, nesëre shkonë e fle në shtëpinë e vetë të verëspo ti ku fle?Mua s’ka kush të më kthehet përveç mendjes…
