Jam tue shkrue kyt poezipa durë e penë, por me sy.Jam tue shkrue me lotët e trazuemt’kësaj mbramje me hanë të thinjun,që andrrat i ka ndrye në guackat e nji detiqë na u tha në lëkurë.
Jam tue shkrue kyt poezime buzët që n’rrokopujën e puthjevegjurmojnë jetënposhtë hapave tuej, diku në pritje.
Jam tue shkrue kyt poezime zhurmën e shpirtit tandqë tremb sytë e natës n’mbylljedhe terron qiellin e kohën.
Jam tue shkrue me frymë,me hapat e natës që m’shkrumen në trup,më shplodhjen e andrrimeveqë i shkundin shpresat e tyne gotës venëspa shenja buzësh n’te,pa shenja jetë n’bulzat e kuqe t’harrimit.
Jam tue shkrue kyt poezi me dridhjet e zemrësqë kanë etje për nji tjetër ikje,nji tjetër diell me perëndue në çarçafët e pritjes t’çmendun.
Prejse nuk di ma në cilat fjalë me të humbë,i lutem pa pushue Shenjtëve të poezisë!Unë du me t’humbë,du me e zbraz krejt shpirtin dhe trupin prejfantazmës së frymës tande,e me u çlirue, me u shpengue kohëssi nji fluturim që kërkon me iu qepn’shpindë nji qielli që ka me lindëvetëm për mue, krejt për Mue !
