Nata nuk asht gojë,as sy nuk asht,shikimet që shpërvjelin mangët e andrrave me m’i kujtue.Nata asht andërr e palindun,nji fetus që mbartet nga nji bark i madh, hyjnor,i përjetshëm, i vdekshëm n’dukje por i pavdekshëm n’formë.Nata asht engjelli i zi i parajsës që na ruen.Na kanë rrejt,Parajsa nuk asht dritë,as engjejt nuk janë të bardhë e me krahë,as qielli që na nderet përmbi kryeNuk asht i pafundëm!T’tana këto, gjithësia e unë bashkë me te,e kena nji fillim e nji fundqë ngatërrohet brenda syve,e jeton e vdes n’rrahjet e qërpikëve.As yje nuk ka nata, jo,Unë jam drita, ylli i parë dhe i fundit,shpirti që ngrè velat e dritësdhe lundron qetësisht drejt….drejt….pa nji breg t’menduem se ku don me i preh’ velat e dritës,pa nji breg se ku don me i zbarkueandrrat apo ngrohtësinë e shpirtitn’nji grusht mbledhun.Jam përqafue me natën,e tana fjalët ia kam lakue n’qafen e saj t’zeshkët,sensuale e erëdrite, si nji gur që n’nji kohëme te kam me gjujt naten,me e rrëzue përdhè, e me i hap sytë dritës.Deri at’ kohë unë jam Natë...