Isha kaq i hutuar në takimin e përvitshëmme detin,sa harrova t’i falnjë buzëqeshje.
Isha arratisur prej vapës torturuesetë qytetit.Dhe ndjeja tashmë në përqafimin timfreskinë e pafundtë detit.
Teksa më çelej në fytyrë buzëqeshja,kisha harruar se diku aty afërbënte plazh edhe vdekja.edhe vdekja.
Vjen, rreshqet vesè anès buzève, Nè orè tè kohes,në dritè dhe terr. E ke shijen e erès sè qelqtè Flladit paqtè në timin planet. Tè ndjej si zbret e derdh…
Fryn një fllad, e gjethin tund, / Përkund një dallgë nëpër det.
Sa do të doja të prehem në paqe, Aty ku lulet mbi varr do të më vijnë, Sa do të doja të jem e zhdukur, Nga kjo botë, ku se ke as lirinë, Si zog shtegtar po…
