Grija e qiellit m’asht ba pellg lotësh nen kambëylli i parë i shpresës s’fundit asht zhugatun me shkëlqim t’sforcuemulun kambëkryq n’zbrazëtinë e syve, pritja asht ajo çka di me ba ma mirë.
Të kam prit aq gjatë e ngujueme n’kohë, sa me ec nuk di makrahët e fluturimit janë gozhdue mbas drunjëve t’ndërgjegjese vedin e kam burgosun n’nji qiell t’braktisun nga fryma e drita.
Të pres, edhe pse nuk du që t’vishtë pres nga zakoni i pritjes mbështetun mbas vetmisë t’athëttë pres nga zakoni i pritjes t’nji pranie që tash s’e du unë.
E ti mos u çudit, askush mos të çuditetedhe atëherë kur rrudhat t’jenë ba dëshmitare t’jetës,kur n’kopshtin e pritjes prap t’më gjeni lule margarita tuj mbledhun.
Se unë nuk pres për ty, por për vedipres për rrëfimet e pritjes e t’buzëve ku rilindnin vjeshtatdhe për sytë, me ngjyrat e të cilëve mbush kupat e dollive t’Perëndive.
Ai që nuk e ka provue pritjen, më kot lodhet me e kuptueankthin që t’ludron përbrenda derisa nji hap tjetër ia mësondorazi si një fëmijë i vogël që ka nevojë për ty.
E askush ma mirë se ti ma mësovi pritjen,hape librin e përrallës akoma t’pa shkrueme e m’the:vetëm mbasi t’dish me prit, ke me dit me dasht.
