Të dy lindëm nën tavanin e fshatit SheqMarinaskëndonte pylli i nusërisë së nënave tona, atëhereshikonim hënën që na dukej si sisëdhe zgjatnim duartme duart e zgjuara ti kape një zog, të hyri në gojëdhe po këndojeUnë nuk dija të kapja zogj atëheredhe qaja.
Të dashurova atë ditë që kishte humbur një heronë fshatin tonëpër të cilin vajtonte nën pullazin e shtëpisë simeai zogu që kape ti ditën e lindjesfëmija e komshiut me sy myzeqejemë thoshte se ai zog nuk qan se humbi heroiqan se të iku ty e dashura…të gjitha ditët e mia tani janë pritje.
