Nëse këthej kokën prapa ,e të rrembej kohën,e dua më shumë se dje ,dhe më pakë se nesër,një zhgënjim mes realitetit ,që ndodh në iluzion,qetësisht e zhgënjyer, vazhdoj ta dua marrezisht,
Lexoj shpirtin tim , si shkronja renditur albafetit ..!!brenda syve të tij ,shof vuajtje ,dëshiroj ta ndimoj ,vrapoj si e hutuar mes mjegulles ,që ti qesh fytyra ,ndiej mbi trupin tim pershën e rëndë , ai s'do të me ndegjoj ..!
Rrugën mora e penduar ,ndjieva erën e Tokës së lagur ,kërkova hapat e lodhjes , ti mbështes dikundi largë e vetmuar ,Lumturisë i thashë duhet larguar ,s'kam gjë tjetër të pres nga ty...!Shpresa më rrëmbeu realitetin ,e dhimbjae më çoj në arrati ..
