Sonte në mbrëmje,kalo e më merr,Poshtë shtëpisë sime i ulur do t’pres,Si drita e hënës ndriço pak k’të terr,Frymëzo me pak jetë, një shpirt që po vdes !
E dashura ime, kalo, më rrëmbeSi dallgë e tërbuar përmbyt ç’do trishtim,Mbresat e ndryshkura, te zhytura nën dhe’Nxirri ne pah, e jepu shkëlqim…!
Si ditë apo natë, njësoj është për mua,Dhe sensi i kohës ka ngelur “atje”,Përveç trupit tim,ç’do gjë e kam hua,
Të lutem e dashur, kalo, më rrëmbe..!
