Kur ndjesitë nuk zbutën nga rutina,një degë me gjethe endet,sjellë ndërmend pyllin,ku shtëpija e msheft gjendet.
Kur ndjesitë nga rutina nuk zbuten,një rreze,një shkendi,një ylber litar që e mbërrijë,të ringjitem me hapa të shpejtë e të mirë,të zhduket e thella errësirë.
Kur ndjesitë nga rutina nuk zbuten,kur motivi qëndron,si një fluskë shumëngjyrshe që zhdukën,si një ylber që të vërbon,shkëlqimi i dobësohet, bijëpastaj forcohet përnjeherë,para se të zhdukët,shpërthen një moment si kurrndonjëherë...
Kur ndjesitë nuk zbuten nga rutina,një ironi melankolike hapët,mbështjellë një drithmë,një dhëmbje merr përsëri forcë- ringjallet...
