E zënë ngushtë nga pezmi në krahror,peth i gjuhës më është këputurmendafshi që më mbështillterëndon metaldhe në trup më është futur.Ti petograf!..Hyre në shkëmbin e buzëqeshjës me lotgjeologoje në të bukurën mbrëndi,diell, me rreze plot,që ndërlidhë me melankoli.Nuk ishe hapësirë apstrakte,por një rreth bashkimii përbërë prej të veqanta cilësimbushur përplot melodi.Melodi shpirti!..Jetë që buzëqesh,dhe hare plot,edhe atëherë ,kur i kam sytë me lot!...