Kaloi në rrugicën e bardhë përballë,
E hijshme, mes sigurisë së pa faj të bukurisë së saj.
Dita ishte e artë dhe e dëndur. Trupi i gruas
Në çdo lëvizje, linte një zbrazëti në ajër,
Pikërisht në formën e trupit. Kështu prapa
Mbesnin një sërë statujash të tejdukshme, gjer tutje,
Deri në kthesën e rugës ku humbi. At’herë
Menjëherë u zbraz dita.U ulën grilat në dyqanin e luleve,
Ndërsa statujat e tejdukshme, të zhveshura, mermeroheshin
Deri në skaj të horizontit si një varg pemësh
Dhe një shi i hollë fillojë të bjerë mbi supet e tyre të mermerta.
Përktheu nga greqishtja: Pilo Zyba
