Un’ jam atysi një dor’ e padukshmepër t’ fshirë lotët e tun’ syt’ me ngjyr’ deti,edhe kur ti nuk m’ sheh.Jam aty kur ti prej dëshpërimitvdekjen e ndjen pran’,luftoj me djajt’ e ferritvetëm që ti të jetosh.Jam aty kur bota bie mbi tye pa mëshir’ të urren,mbaj peshën e sajmbi lotët e mi si kristalipër të treguar se ke dikëqë të thot’ të dua.Un’ jam atykur ëndrrat e bardhadhe shpresa të braktisin,bëhem fanari ytvetëm që ti të shpresosh.Un’gjithmon’ kam qën’ aty.Ti ku ke qën’kur un’kam pasur nevojë për ty ?Pse nuk erdhe’ kurr’ ?Vall’ a do t’ jesh ?Po t’a them se t’ kam pritur gjatëdhe më nuk do t’ pres.E lënduar do jetoj e vetmendoshta do t’ shkoj afërperëndimit tim,por betohemse kurr’ nuk do t’ vdes.Në kët’ bot’ t’ vogël farenjë shpirt i madh do t’ gjendetqë mua t’ më jap shpres.