Erdhi mëngjesi dhe shkoi në ditën e largët me kujtime,shkeli hapin timnuk e di se nga ç’male dramash zbret ai i ftohurpor dhimbja mbeti prapames dhëmbëve të miarredimit të lashtë të fytyrës.Pas pak dhe do të vij mbrëmja me dimërunë e lëviza këmbëne shtriva në krevatnuk më pëlqen të kem dhimbje nate me shi.Oh, një gozhdë sa kulmi i çatisë m’u ngul në shpinë!Kur zbrita në rrugë edhe qyteti çalontearrin tanëtë më shkel gjithçka…
Gozhdën e tradhëtisë e mbaj në dorë për bastun.… nuk i ndjej më dhimbjetato mbetën tek vizita ime e pamundur në pranverë.
