tregim

Ne qeme cmendurisht, ngathtesisht, paturpesisht...dhe agonishte ne dashuri me njeri tjetrin.Qeme pa shprese, me duhet ta shtoj, se ajo furi e zoterimit te ndersjellte mund te zbutej vetem duke thithur e perthithur ne te vertet cdo grimce te shpirtit dhe mishti te njeri tjetrit ...
Atje nen reren e bute,ne do te zdergjoheshim tere kohen ne nje kulm te ngurtesuar deshirash, dhe do te perfitonim nga cdo teke e bekuar, ne kohe dhe hapesire,per te prekur njeri-tjetrin.
Shpirterorja qe perzier tek ne me nje perkryerje qe mund te mbetet e pakuptueshme.Gjate tere kohes une ndjeja mendimet e tij te pluskonin neper gjakun dhe detin e ndjenjave te mija...Ne kishim te njetat endrra...krahasonim shenimet, gjenim ngjajshmeri te cuditshme.Nje kanarine e humbur kishte ferfelluar ne shtepin e tij dhe timen...ne dy vende shume larg njera tjetres,ne dy shpirta qe i kendonin njeri tjetrit...qe ndjenin shpirtin e njeri tjetrit edhe nga largesija...
Shfletoj kujtimet...te zymtin kujtim...
Shfletoj kujtimet e mjera serish e serish,dhe vazhdoj ti beje pyetje vetes sime.
“Pse i thash kjo eshte biseda jone e fundit?..
Pse e genjeva? Pse i thashe, une do fejohem me dike tjeter?...
Pse e genjeva se nuk e dua?...
Pse lendova shpirtin e tij ...por edhe timin? Me pas vazhduan edhe shume pse te tjera...shume pse te tjera...
Kam ruajtur ne kujtes nje takim tonin te pasuksesshem!..
Nje nate dola te takohem me te...Ne nje zabel me mimoza te trembura e gjethholla prapa shtepise sime.. gjetem atje nje strehe ne rrenojat e nje muri me gure te ulet...u ulem aty dhe u beme nje trup...ai puthi cepin e buzeve te mija te ndara, dhe bulezen e nxehte te veshit ..goja ime e dridhshme, tronditur nga nje ilaq misterioz,me nje frymarrje fishkelliese,i afrohej fytyres se tij.Pirpiqesha qe ta lehtesoja dhembjen e dashurise duke afruar buzet e mija tek buzet e tij...pataj, u terhoqa pas me nje hedhje nervoze te flokeve te gjate, dhe perseri afrohesha errtazi, dhe lejoja te ushqehet ne gojen time te hapur..
Nje grumbull yjesh shendriste zbehete mbi ne, midis siluetave te gjetheve te gjata, dhe te holla.Ai qiell i dridhshme dukej aq i zhveshur, sa edhe une me rrobat e mija te lehta...Une pash fytyre e tij ne qiell,cuditerisht te qarte,sikur ai te leshonte nje rrezatim te zbehet te vetin...u tremba kur u ndez nje drite ne dhomen time ...ndegjoja zerin e mamase qe me thirrte...
Hmmmmmm!...As te paramendoja nuk me lejonin...dhe ashtu e nervozuar dola nga dhoma ime...
Te nesermen dola ne plazh!
Mendoja se do me ndihmote ta rikthj paramendinim tim...endrren time...
Ne plazh fillova te ecja,ecja ngadale drejt shkembinjeve.Vapa rendonte dhe me pengonte te ecja, dhe sa here ndieja afshin e tij te nxehet mbi fytyren time shtrengoja dhembet...Tendosesha e tera si per ta mposhtur diellin.
Nga larg shifja nje shkemb te veshur me nje vello verbuese, dhe menjehere mendova burimine fresket prap shkembit.
Por kur u afrova u stanga, u befasova...u trullova...kembet nuk me mbanin...
Ishte shtrire ne kurriz...duart nen zverk...ballin nen hijen e shkembit...e i gjithe trupi ne diell...
Ishte nxehetesija e diellit qe mi pervelonte faqet, dhe buleza djerese qe me grumbulloheshin mbi vetulla...apo?
Te gjitha venat rrihnin fort nen lekure.
Nuk mund ta duroja me pervelimin e diellit, bera nje hap prap.
E dija se bera marrezi, sepse nje hap prapa nuk me shpetonte nga dielli.
Nga deti erdhi nje afsh i dendur pervelues.
Ai u ngrit i habitur nga pranija ime.Mu afrua por rrinte me drojtje...
Tri here u mate te thoshte dicka...e lexoja ne syt e tij..qe ishin ngulitur ne syte e mi.
Papritur mu hodh ne perqafim...Me shtrengoj aq fort, sikur te kishte frike se do ti ikja ...Une isha stangur....Nuk dija cte beja...me ne fund u shkeput nga trupi im...kapi duart e mija te vogla dhe filloj te flas:
- Cdo vere vij tek ky shkemb ...Cdo vere kam gdhendur nga nje shkronje...
Ja shiko!...eshte emri yt...Eshte ky vend ku une qetesohem dhe qaj kujtimet per ty...

Une kisha mbetur e hutuar...S'ju besoja syve dhe vesheve te mi...vetem e shikoja...e ndjeja cdo fjale te tij...fillova te lotoja...dridhesha e tera.Nga mosqarja me ze frymarrja filloj te behej me e thelle...
Ai leshoi dore timen qe e mbante forte, dhe preku lotin tim..Pastaj afroj buzet e tij te ngohta dhe e puthi...Lote malli e dashurije, e quajti ai.
Pastaj filloj serish te fliste:
- Je maruar?
Me nje, jo, qe mezi doli nga goja ju pergjigja une...
Atehere pse e ke nderprere dashurine tone ...te lutem me trego...mos me lere te vuaj...me trego te verteten...edhe ai filloj te djersitej i teri...sic duket i kishte afruar endrres se vet aq afer sa kurr me pare...
- Une!...Une!...fillova te belbezoj...
Kam menduar se dashurija jone nuk do te realizohet kurre per shkak te largesise....se nuk do takohemi kurre...andaj qe te te lejoj ty ta jetosh jeten te kam genjyer...por genjeva ne radhe ta pare dhe veten time...dhe fillova prap te qaje ...
Ai duke i puthur tere kohen lotet e mi, sikur do fshinte nga ndjenja ime gjithe dhimbjen e kaluar, me peshperiti me zerin e tij qe i dridhej: -Sshpirti im! Dashurite e medha edhe pengesat e medha I kapercejne. Pastaj me puthi doren, parakrahun dhe me pas mu duk se puthja me perpu gjith trupin. Rashe ne krahet e asjaj qe dikur kasha enderruar…bota me dukej e vogel…dielli i dashurise kishte shperthuer kudo.Nen vaditjen e puthjeve te tij ngjaja me nje peme, qe kishte filluar perseri te ndjente pranverenm dhe kishte shperthyer ne nje lulezim te ri, qe i kishte rrenjet te e kaluara…