Pas s’parës puthje mu bë se vintefushës së qiellit mes për meso Zot, sa bukur ajo shtrintehapej një udhëz, një ujdhesë!
Hapi hapit fustani hapejposht tij magjiste venusi i rie krihte era e miklonteia ngulte buzët mbi të bardhin, gji
I mpir i dehur i nemiturvështroja humbur i pa zëvërtetë tek unë, pyesja, vjenkjo perri vashë, ky fat dhe më!
Erdhi e s’foli as më zhveshiPor mishin tim e rrethoime një përkëdhelje rrezellorepastaj tërë shpirtin ma pushtoi…
