gjyshes time
Tek pragu i derës rri nëname kokën lëshuar mbi shpatulle mundon mendimi si ikepa e ditur sa shume te ka dashur
Një pjate rri e shtruar ne tavolinënë tryeze rri i ulur një emerlotët jane ushiqimi i sajne sofër copëtohet një zemër
Në sy nuk ka më shkëlqimvështrimi pak nga pak largohettek pragu i derës pret nënadjalin që kurrë nuk afrohet
Tani është vetëm një luleqë kërkon të falë lumturinëpa harruar se kur ishte gonxhepa te birin , i vyshkën rininë...
