Me sytë e vetmisë përlotur,me heshtjen memece rri e kuvendoj,me shpirtin arratisur detit pafund t' imagjinatës...të largohem nga realiteti i hidhur ëndërroj,
Engjëjt dëshmitarët e hidhërimit janë,nga vargonjtë e vetmisë shpirti bërtet,vrastarja e ndjenjave më shtrëngon, më mbyt,nga thellësia dhimbja çirret e bërtet.
Atje ku deti qiellin përqafon, Atje ku dielli lodron me valët, Aty ku ëndrrat prekin pafundësinë ...Aty janë të tepërta fjalët.
Fryn një fllad, e gjethin tund, / Përkund një dallgë nëpër det.
Sa do të doja të prehem në paqe, Aty ku lulet mbi varr do të më vijnë, Sa do të doja të jem e zhdukur, Nga kjo botë, ku se ke as lirinë, Si zog shtegtar po…
