Sot, ajri s’më mbush me frymë.S’ka asnjë invalid t’më tërheq zvarrë,Njerëzit janë strukur hijeve,S’e dallojnë zemrën time të vrarë.

Sot, gëzimi im iku larg...Në male dertesh si emigrant...Rruga ku ec është e zbrazurDhe zemra ime rënkon në heshtje...!

Sot, lulet janë vyshkur,Balta e vjetër ngrihet barrikadë,Kërkoj pak qetësi shtëpia ime,Kërkoj të mbjell një gjethe dafine!