Rigon shi tokën zbruhëkrahrorët e djersitura derdhen mbi tedielli kaptoj parakohorëgjelbrimi ngashnjyes ende
Në mbrëmjet e vonazëra të rralluaratë gjithë si zogjë shtegtarëngarendin ne kuvlija
Rigon shi qetsia mbulontiktaket e orës shënojnëkohën në kalimmë kthim prapa s'ka
Në lagjen periferike dendur rigon shiret rëndojnë mbi strehë sikur botën mbajn mbi supeshpirtrat terthorazi ndjellin dashuritë e përgjumur
Në pritje të pranverës rigon shirojes nganjiher i humbet rruganë vendë të huajkërkon strukjen
Megjitatë ëmbël më viesi naktar i lulevembrëmjeve Vushtrriase poezijambështjellë me shi të qetë....
