Bjeshkë e livadhe bora i mbuloiharabeli në dritare çuket ,një kokërr mel në sqep t’i lëshojëai nga i cili këtë më së tepërmi e pret.
Ndonëse pranvera nuk do të vonojëprapë gjithë natyra të buzëqeshe dielli rreze të ngrohta të lëshojëti nuk bëzan, ti përsëri hesht.
Mbase pret verën të dhurojë ngrohtësisi atëbotë kur zemrat si një i bashkoi,për të ringjallur lumturinë përsëribilbili të vazhdojë siç vetëm ai di të këndojë.
Mos prit, mos prit vjeshtën atë stinë mëkatareqë gjithë fajet asaj t’ia lija do kisha dëshirë,mos prit të vyshken lulet nëpër livadheas për ty atëherë nuk zbardhë ditë më e mirë.
