Ne lulene rinise jeta. te tradhtojnga kjo bot e brisht ,nder krahe te tundoj.Ne lulen e rinis ti e dashura imena le me pikellim ,pa na dhen shpjegime.
Ne moshen me te bukur ,kur jeta lumturontete hodhi nga krahet qe toka te gezonte.Nene ti u bere ,mizoria te tundoj,bashk me perteritjen toka te gezoj.
Mu than syt e ballit, e loti u shterruapran gureve te varrit plot lule rrethuar.Malli me shtegton ,ne vitet e femirisete shikoj nje here me syrin e dashurise.
Pran varrit tend do vij te te cmallemte pyes,te me pyesish,e lotet te dalin.Te ve nje tuf lule ,te kujtoj kur isheu kepute nga jeta qe sapo e nise.
Nje gusht dhe do marr ,permbi varrin tendta puth ta percmallem ,e shpirti te zej vend.E di qe do me degjosh, kam shum per te theneun do flas e dashur e ti nuk je me.
Do doja qe te shterngoja ne krahet e miashtu sikur benim kur ishim femij.Por , e di me kot me,lodhin.,mendimetnuk do kthehesh me ti kusherira ime.
Andaj do jetoj me imazhin e femijeriseqe te,te kem prane ne zemren e permalluar.Do kujtoj te mirat por,kujtimet keputenprap malli me shterngon e fjalet me mbyten.
