poema “Sinfonite”
Me gjuhen tende i fole botes,Botes se shurdher!E trondite me frymemarrjen e thelle te shpirtit vigan.Nxore prej tij dimrin qe te dhuruan…
Cudi!Te shurdhuan mendimet e tyre?Ti,Ulerimat e tyre i fusje ne flaut,Ne trombone dhe i ktheje sinfoni…Here me ulerima resh,Here me vjeshte te ashper me rrebesh.Bota fliste me ulerima,Ti i rrembeje dhe i ktheje ne tingellima.Ngricat e kohes futur ne gjoksin e nje oboiFlisnin me nota, me mire se me goje…
Bota heshte.Heshte dhe habitej,Ndersa vuajtja me dhimbje vaditej…Koha ne krijimin tend, perpelitej…Levizte,Dirizhonte me kembe dhe duar..Bertiste: - Eshte i shurdhuar!Nuk pyeste,Ku eshte fillimi,Nga erdhi gjemimi,Pse shpuri te shurdhimi?
Bethoven,Nuk mundi…Timpani i vesheve te tijIshte per tinguj te harmonizuar…Jo per ulerimat e padrejtesine,Qe ne trupin e botes se urise…Pinte gjak ne gjoks te memes, sise.
BethovenNuk u shurdhua por heshti,Kur Serbi kosoven theri dhe qeshi…Tingujt e dhimbjes rrembeu nga vreshti,Ate qe se harroi kurre,E hodhi ne nota, e beri uverture…Pastaj ngriti nje ure,Uren e se vertetesQe lidh e ther viktima…Qe ne bote pjell lehje dhe ulerima…Asaj qe ne pellgje gjaku krihet,E pas pabesise buzeqesh dhe fshihet.
Bethoven,Nuk ishte i shurdhuar.Ai i fliste botes rrugeve duke shkuar…Trupi i tij,Nje mal i lart…Ishte nje monument i ngarkuar me art…Ai fliste me tingujtMarre nga vargmalet…Qe kombet mbi supe i mbanin hallet…I kthyer ne monument rrugeve te VjenesAi ishte dirigjenti i bote - skenes…Leshonte kudo me menyren e kumbimit,Kambanen e tijNe boten e shurdhimit…Bethoven degjonte mire nga veshet,Nga veshet e nje te talentuari…Por, linte pershtypjen e nje te shurdhuari…Kete e vertetojneTingujt me vlere, ngarkuar me ere..Qe rendin neper tastjere…Ne to frynin sinfonite…Furtuna qe grisnin cdo dite,Letra te grisura padrejtesite…Bota ishte e shurdhuar,Per Bethovenin e talentuar…Por koha pas tijTe kunderten nuk ka treguar?
Laç ...gusht 2011
