Shpirte i humbur ne shkretetire,ne mes te botes por ne vetmi!Lumenjte per te jan mbledhequdi rrenjet dot si hedhe!
Nuk qetesohet se shpirti i edhte trazuarkerkon uje jete ne kohen qe ka shkuar!Ujin e vertet asksh s'ia jep te pije!Mundohet te shuan etje e humbur ne kujtim!
Ne kete vend, ne kete toke,paska qene e huaj!Si udhetar neper boteqe kerkon token e premtuar!
Ne kete udhetim aq te gjatesa e sa pranvera paskan shkuar!Si i qelen lulet vallediellin e vertete pa e shikuar?!
Po shkone edhe kjo nate ,mbaron historia si lundertare!Ne breg do te arrijene nje tjeter jete, ne nje tjeter udhetime!
Por koken prapa vazhdimisht kthene!Ndjen ne shpirte mallin qe do ta kete!Mall per valet e detit qe do ti le pas!Mall per lotet e qiellit qe e ujiten deri ne kete qaste!
Ndjene ne zemer qe diqka e there!Eren qe fryu, qe e solli ne kete dete!Nostalgji per fushat me lule qe ia dhan jeten ...Nostalgji per frytet e kesaj toke qe ia falen buzeqeshjen...
Fluturone ne kohe shfletone faqet e viteve!Fshihet e tinezisht lotone! Zbulohet me ane te shikimeve!Largon para vetes, kerkone te vetmin shpetim!Syte e botes jane te eger, diten e fndit japin ngushllim!
Drejtone syte nga qielli ,pervetson energjin kur dritat ndezen!Shehe veten femije,kur mesoi notin e pare ne detin e jetes!
Kufizohet ne kohe!Largon mendjen nga ato shtigje!Diqka e shterngone ne gjoks!Papritur ndjen te shemtaren dhembje!
Por edhe pse ajo eshte pjese e zemres,mos e kujto!Edhe dhimbja eshte dhurat prej Zotit,mos harro!
Kur diqka te ike, nuk tregon ku shkone!Ky udhetim mbaroj, thjeshte po enderrone!Mirepo ti enderro, sepse vetem ne enderr nuk ka ligje!Vetem ne kujtese munde te shohesh fshehurazi!
Brigjeve te detit ngadal po iu afrohesh,aty pret dikush, bashke ta rrotulloni boten!Se shpejte shkuan vitet e udhetimit!Do te ndertohet qerdhe sikur dallendyshet ne fund te prillit!
Por ato flutrojne edhe ne qiell me shi,do e mberrishe gjelberimin- beso ne dashuri!Se dashuria u nderroj vend maleve, nuk e priti mrekulline!Kerko tek vetja se aty do e gjeshe magjine !!!ILUZION
Edhe në ato netëkur në shpirtë kisha vetmin...Edhe në ato ëndërrakur pareshtur kërkoja DETIN TIM...!
Unë zgjohesha në të njejtin orarë,kisha të njejtën ngutje...Kisha po të njejtën ndjenjëgjersa ecja acaj rruge...!
Nuk u lodha asnjëherë me iluzione,pothuajse vrapoja...Duke shpresuar që në njërin prej mengjeseveDETIN do e shijoja...!
E herë më SHUMË, e herë më PAKË...Shpeshë herë skisha asnjë FATË...!Në DETIN TIM notoja si e marrë...Por më pastaj zemra papë mbetka e thatë... !!!
