Deti fshiu dallgët nga tablojadhe pastroi me leshterikëtpenelin.
Ashtu, i palëvizshëm,të kujton akuariumin.
Pikat e shiut të beftë të pasdites,trokasin mbi xham,u prishin peshqve gjumin.


Deti fshiu dallgët nga tablojadhe pastroi me leshterikëtpenelin.
Ashtu, i palëvizshëm,të kujton akuariumin.
Pikat e shiut të beftë të pasdites,trokasin mbi xham,u prishin peshqve gjumin.
Vetmia është të të marrë dikush në telefon dhe nga ana tjetër të dëgjosh zërin e njohur të një dashurie të vjetër. Të të thotë: “Më fal! Të mora gabimisht!…
Fryn një fllad, e gjethin tund, / Përkund një dallgë nëpër det.
Sa do të doja të prehem në paqe, Aty ku lulet mbi varr do të më vijnë, Sa do të doja të jem e zhdukur, Nga kjo botë, ku se ke as lirinë, Si zog shtegtar po…