Shën Naumi

(Muzikë)

Recituesja

Mbrëmjes, pushon yje,

Liqeni lehtë merr frymë.

Zogjtë e natës nëpër pyje,

Në fole këngët i ndryjnë.

Në liqeni, flë dhe vala,

Këndat dhe heshtjen në breg.

Këngë e bulkthit në ara,

Për koncert e gjen një shteg.

Hëna lakuriqe e zhveshur,

Hapa brishtë me ngadalë.

Flokët i kreh duke qeshur,

Mërmërit me buzë ca fjalë.

Sytë në pasqyrë të ujit,

Me ëndrra të bukura i lanë.

Oh, bukuri që s'ke të dytë,

Asgjë në botë ty nuk të ngjan.

Heshtje,

Heshtja në kënd,

Një bukuri e paprovuar.

Natë e bukur nis dhe end,

Një legjendë të padëgjuar.

I flas liqenit,

I flas hënës,

Pse kam mbetur krejt pa gojë?

Si fëmija në prehër të gjyshes,

Që legjendën po tregon.

Por kudo mbretëron heshtje,

Vetëm natë rreth e qark.

Vetëm një buf me plot kureshtje,

Më mban sot durimin madh.

Përballë meje Pogradeci,

Pallate plot me drita shfikur.

Pranë veç kënga e një këndezi,

Sikur kërkon dikë

Ku iku?

Manastiri nga ana tjetër,

Brenda tij vet Shën Naumi.

Sa i ri po kaq i vjetër,

Që kurrë vlerën e tij s'e humbi.

Veshin vë larg të dëgjoj,

Përmes qetësisë së natës.

Nga Bibla të deshifroj,

Nën muzikë të gjeth-lofatës.

Dëgjoj zhurmë, hapet një derë,

Si një derë prej kalaje.

Zëra më vijnë për erë,

Herë si valle

Dhe herë si vaje.

Oh, të shkretën që jam larg,

Të dëgjoja pak më mirë.

Ku polën e qiellit bëjnë një hark,

Të kish qenë një liqen i shtrirë.

Të ishte më mirë koshare,

A më e vogël një hapësirë,

Që fjala të dilte prej dere,

Dhe ta dëgjoja pak më mirë.

Veshin vë mbi ujë të ëmbël,

Mëngjesi në mes ëndrrës.

Gurët si përplasje dhëmbësh,

Më sjellin gjuhën e nënës.

Fjalë gurësh,

Fjalë muri,

Si një psalm që nga mijëra vjet.

Një uratë nga gojë burri,

Që pa u shprehur diku humbet.

Hej! Hej! A më dëgjoni?

Ju që keni një trup Ilioni,

Që nga lashtësia e vjetër.

Një çast heshtje...

Prapë grindje,

Gjendje e rëndë si në furrë.

Një sherr dhe një mosbindje,

Njerëzit që hahen me gurë.

Fjalët,

Gurit t'ia marrësh vesh,

Është gjuhë e lashtësisë.

Zërat e tjerë si në një lesh,

Nuk i njoha prej njerëzisë.

Zërat e murit të prera,

Ashtu si dhe muret vetë.

Pas tyre ca zëra të çjerra,

Që i njoha mirë në jetë.

Ca si qen

Dhe ca si derra,

Që i ndeshim nëpër stinë.

Zero nga pesha dhe vlera,

Zero dhe për historinë.

Ç'është kështu?

Çfarë po ndodh?

Zhurma hapet nëpër erë.

Muri hesht të mos lodhet,

S'mund të merret me gomarë.

Sepse muri e bën kalanë,

Erërat hyjnë edhe dalin.

Ato ecin anë e mbanë,

Por s'e shembin kurrë malin.

Zot,

Të lutem, ti më fal!

Luftë u bëka këtu çdo natë!

Muri fjalë të lashta thotë,

Vjedhësi i kërkon këmabat.

I paudhi bie murit,

Por se muri vërtet s'ka gojë.

Ngjan me trupin e një burri,

Që di në jetë të durojë.

S'lodhet të flasë më shumë,

Se vlerën s'e ka te kënga.

Betejat s'i fitoj me zhurmë,

Por me historinë që ka brenda.

Xhirret një zë i ngjirur,

Shkulet një mjekër e bardhë,

Që kurrë nuk e kemi ditur,

Prej nga dhe kur këtu kanë ardhë.

Zbret Shën Naumi nga gravura,

Thotë

Këtu jam, bre burrë!

Vetë i nxorra dhe vetë i vura,

Në këto mure kaq mijëra gurë.

Dhe po të flas në gjuhën time,

Në atë këngë që u këndoja.

Zbresin dhe thonë me ligjërime,

Gjithë uratat që u mëkoja.

Dhe tunden muret mijëra stupe,

Dridhet toka e mblidhen retë.

Harrojnë fjalët priftërinj e murgjë,

Që sot në të kanë vënë foletë.

Dhe flasin muret

Manastiri,

Themelet ne këtu i kemi.

Që nga stërgjyshi e te ibiri,

Këtu të çmendur vijnë pa mend,

Vijnë sakatë, ikin me këmbë.

Historia qëndron në vend,

E ka peshën shumë të rëndë.

Dhe vijnë turq

Dhe vijnë sllavë,

Por ne këtu në borë dhe verë.

Ata për ne janë veç skllavë,

Pa një themel,

Si fryn një erë.

(Muzikë)